ΜΗΝΥΜΑ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ.....ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΙΒΗΡΩΝ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ....
ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΑ
ΜΗΝΥΜΑ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΠΟ ΟΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ,ΟΤΑΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΝΑ ΚΙΝΕΙΤΑΙ Η ΚΑΝΔΗΛΑ ΤΗΣ ΣΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΟΡΤΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ.....
ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΑ
Μπροστά στην Ωραία Πύλη, κρέμεται παλαιά αργυρά κανδήλα, που ζυγίζει περίπου δυόμισυ (2,5) κιλά. Η κανδήλα αυτή, κατά την αγιορίτικη παράδοση παρουσιάζει ανέκαθεν ένα παράδοξο και μυστιριώδες φαινόμενο, αντίθετο προς το φυσικό νόμο της βαρύτητος και κινείται μόνη της από θεϊκή δύναμη, όπως λέγουν οι Αγιορίτες Πατέρες, ρυθμικά και οριζοντίως για πολλές ώρες, κατά τις μεγάλες εορτές και έκτακτα τις καθημερινές.
Κατά μεν τις μεγάλες εορτές την ώρα της Ακολουθίας και κυρίως στον καιρό της αγρυπνίας, όταν αρχίζει το επισημότερον της λατρείας με χαρμόσυνους ύμνους και ψαλμωδίες προς αίνον του Κυρίου ή προς δοξολογίαν της Κυρίας ημών Θεοτόκου και όταν για λαμπρότερο εορτασμό ανάβουν οι πολυέλαιοι και όλα τα φώτα του Ναού.
Κατά αρχαιότατη παράδοση που διασώθηκε από τους Γέροντες, η κίνησις αυτή έχει την έννοια, ότι η Παναγία συνεορτάζει και συμπανηγυρίζει με τους ορθόδοξους χριστιανούς. Κατά τις καθημερινές, η κίνησις αυτή σημαίνει, κατά την ίδια πάντα παράδοση, ότι θα συμβεί κάποιο κακό γεγονός(δυστύχημα), με γενικότερες για τον κόσμο συνέπειες, π.χ σεισμός, πόλεμος, επιδημία θανατηφόρος .
Ορθόδοξο ημερολόγιο: Η Γέννηση της Παναγίας
Κείμενο: Σβετλομίρα Ιβανόβα
© Φωτογραφία: bg.wikipedia.org
Ρωσική εικόνα της Γεννήσεως της Θεοτόκου από τη ρωσική πόλη Πσκοβ
Στις 8 Σεπτεμβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία μας γιορτάζει τη Γέννηση της Παναγίας Θεοτόκου. Είναι μία από τις τρεις μεγαλύτερες θεομητορικές γιορτές του έτους και μια από τις 12 μεγάλες χριστιανικές γιορτές.
© Φωτογραφία: pravoslavieto.com
Στη λαϊκή παράδοση ονομάζεται Μικρή Παναγία, ενώ Μεγάλη Παναγία ονομάζουν την Κοίμηση της Θεοτόκου. Η Εκκλησία μας τιμά την Παναγία ως προστάτρια της χριστιανικής οικογένειας, και ιδιαίτερα των μητέρων και των παιδιών. Γι’ αυτό και οι χριστιανές γυναίκες τιμούν ιδιαίτερα τη γιορτή της Γεννήσεως και εύχονται η Μητέρα του Θεού να τους βοηθάει στις δυσκολίες και να λύσει τα προβλήματά τους• επίσης, να τους βοηθάει στον τοκετό, ώστε τα παιδιά που θα γεννήσουν να είναι ζωντανά και υγιή.
Γι’ αυτό, τιμώντας την Θεοτόκο, παρασκευάζουν μια μεγάλη πίτα με μέλι που ονομάζεται ψωμί της Παναγίας. Ένα κομμάτι αφήνουν και το μοιράζουν στα οικόσιτα ζώα, άλλο αφιερώνουν στο σπίτι για το προστατέψει η Παναγία. Αυτή την ημέρα, οι νοικοκυρά δεν πρέπει να κάνει άλλες δουλειές του σπιτιού για να τιμήσει τη γιορτής. Τη Μικρή Παναγία οργανώνονται πολλά πανηγύρια σε διάφορες πόλεις και χωριά, καθώς υπάρχουν πολλές εκκλησίες που γιορτάζουν.
Τη Γέννηση της Παναγίας γιορτάζει και η ομώνυμη γυναικεία ιερά μονή, κοντά στο χωριό Καβύλη (Καμπιλέ) (νοτιοανατολική Βουλγαρία). Δίπλα στο μοναστήρι βρίσκεται και ο γνωστός αρχαιολογικός χώρος. Το μοναστήρι προσελκύει πολλούς πιστούς από όλη τη χώρα, λόγω της θεραπευτικής πηγής.
Υπάρχουν θρύλοι ότι ακόμα στην ύστερη αρχαιότητα το Καμπιλέ ήταν μεγάλο χριστιανικό κέντρο. Επί του Μεγάλου Κωνσταντίνου σ’ αυτό το μέρος ιδρύεται μεγάλο μοναστήρι. Ακόμα και τότε η πηγή φημιζόταν για τις θεραπευτικές της ιδιότητες. Το γυναικείο μοναστήρι υπήρχε μέχρι τα χρόνια της τουρκικής επιβολής. Οι Τούρκοι έψαχναν για θαμμένο χρυσάφι αλλ’ επειδή δεν βρήκαν, έκαψαν το μοναστήρι και έθαψαν την πηγή. Με την πάροδο του χρόνου, το μέρος άρχισε να ερημώνεται. Αλλά η φήμη για το αγιασμένο νερό μεταδιδόταν από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά και έμεινε ζωντανή.
Για τους ακροατές της Βουλγαρικής Ραδιοφωνίας η ηγουμένη της μονής, μητέρα Μηνοδώρα διηγείται την ιστορία της μονής.
"Η Ιερά Μονή Γέννησης της Παναγίας στο χωριό Καμπιλέ έχει μακρά ιστορία που συνδέεται με την εξάπλωση του χριστιανισμού σ’ αυτά τα μέρη. Υποτίθεται ότι υπήρχε επισκοπή και αρχαίο μοναστήρι αλλά έως τώρα, δυστυχώς, δεν βρέθηκαν ούτε έγγραφα, ούτε στοιχεία γι’ αυτό", λέει η μητέρα Μινοδώρα. "Σώζεται μόνο η προφορική παράδοση ότι οι Τούρκοι έχουν λεηλατήσει και κάψει το μοναστήρι. Το 1898 βρέθηκε η θεραπευτική πηγή και το πρώτο παρεκκλήσι χτίστηκε το 1923 και ονομάστηκε Γέννηση της Παναγίας. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού πήραν μέρος στην οικοδόμηση. Το 1954 ο τότε μητροπολίτης Σλίβεν Νικόδημος νομιμοποιεί το μοναστήρι ως επαρχιακό και διορίζει την πρώτη ηγουμένη, τη μητέρα Ευδοκία. Αργότερα ήρθαν και άλλες μοναχές. Αυτή τη στιγμή η αδελφότητα αριθμεί 5 μοναχές και δύο δόκιμες. Το καθολικό της μονής ανανεώθηκε με καινούργιες τοιχογραφίες και πανέμορφο τέμπλο".
Η μοναστηριακή αυλή είναι ένας θαυμάσιος κήπος – με πολλά άνθη, σιντριβάνι, καθώς και αρχονταρίκι με δωμάτια διαμονής για τους επισκέπτες. Είναι ένας ήσυχος χώρος για ξεκούραση και ανάπαυση που προσελκύει πολλούς πιστούς, ιδιαίτερα τις γιορτές.
"Συνέχεια έχουμε επισκέπτες, αλλά κυρίως έρχονται άνθρωποι τις δύο μεγάλες θεομητορικές γιορτές – της Κοίμησης και της Γέννησης της Θεοτόκου. Τις γιορτάζουμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα, κάθε φορά έρχεται ο μητροπολίτης μας, Ιωαννίκιος, και τελεί τη Θεία Λειτουργία. Οι κάτοικοι του χωριού -μια φορά το χρόνο – με κοινή χρηματική συνεισφορά των ή από τάματα των πιστών, αποφάσιζαν όλοι μαζί να φτιάξουν φαγητό "περί υγείας", αφιερωμένο στην Παναγία (κουρμπάνι). Επίσης, αρκετοί πιστοί μεταλαμβάνουν με τα Τίμια Δώρα. Έχουμε επισκέπτες και από το εξωτερικό. Συνήθως είναι συγγενείς Βουλγάρων που μένουν στο εξωτερικό και έρχονται εδώ για να βαφτίσουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Έρχονται, επίσης, διοργανωμένες ομάδες τουριστών που επισκέπτονται την κοντινή πόλη του Γιάμπολ και πιστών που επισκέπτονται διάφορα προσκυνήματα. Η νότια βουλγαρική ακτή της Μαύρης Θάλασσας είναι επίσης κοντά, οπότε δεν έχουμε έλλειψη προσκυνητών και αυτό μας προξενεί ιδιαίτερη χαρά".
Μετάφραση: Αλεξέι Σταμπολώβ
Με 6.000 ονόματα έχουμε στολίσει...
...την Πλατυτέρα των Ουρανών!
Ώρα 12:00 μ.μ. Ετικέτες ΔΙΑΦΟΡΑ
ατελείωτη ελπίδα προς τη γλυκιά Μητέρα όλων των ανθρώπων
Κυρία των Αγγέλων, Κρουσταλλένια, Γιάτρισσα, Αερική, Θαλασσομάχισσα, Ταξιδιάρα, Χιλιαρμενίτισσα… Αυτές είναι μερικές από τις περίπου 6.000 προσωνυμίες που έχει δώσει ο λαός μας στην Παναγία. Πολλά από αυτά τα ονόματα αποδεικνύουν τη χαρισματική εφευρετικότητα κάποιου άγνωστου αγιογράφου-γλωσσοπλάστη. Όλα όμως δείχνουν πίστη και ατελείωτη ελπίδα προς τη γλυκιά Μητέρα όλων των ανθρώπων.
Θλιβομένων η χαρά
«Από τα ονόματα και μόνο που έδωσε η ορθοδοξία στην Παναγία, και που μ’ αυτά την καταστόλισε, όχι σαν είδωλο θεατρικό, όπως γίνηκε αλλού που φορτώσανε μια κούκλα με δαχτυλίδια και σκουλαρήκια και με ένα σωρό άλλα ανίερα και ανόητα πράγματα, λοιπόν αυτά μοναχά, λέγω, φαίνεται πόσο πνευματική αληθινά είναι η λατρεία της Παναγίας στην ελληνική ορθοδοξία», γράφει ο λογοτέχνης, ζωγράφος και αγιογράφος Φώτης Κόντογλου. «Πρώτα-πρώτα το ένα αγιώτατο όνομά της: Παναγία.
Ύστερα τα άλλα: Υπερευλογημένη, Θεοτόκος, Παναμώμητος, Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξωτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ, Ζώσα και Άφθονος, Πηγή, Έμψυχος Κιβωτός, Άχραντος, Αμόλυντος, Κεχαριτωμένη, Αειμακάριστος, Προστασία, Επακούουσα, Γρηγορούσα, Γοργοεπήκοος, Ηγιασμένος Ναός, Παράδεισος λογικός, Ρόδον το Αμάραντον, Χρυσούν Θυμιατήριον, Χρυσή Λυχνία, Μαναδόχος Στάμνος, Κλίμαξ Επουράνιος, Πρεσβεία θερμή, Τείχος απροσμάχητον, Ελέους Πηγή, του Κόσμου Καταφύγιον, Βασιλέως Καθέδρα, Χρυσοπλοκώτατος Πύργος και Δωδεκάτειχος Πόλις, Ηλιοστάλακτος Θρόνος, Σκέπη του Κόσμου, Δένδρον αγλαόκαρπον, Ξύλον ευσκιόφυλλον, Ακτίς νοητού ηλίου, Σιών αγία, Θεού κατοικητήριον, Επουράνιος Πύλη, Αδικουμένων προστάτις, Βακτηρία τυφλών, Θλιβομένων η χαρά, και χίλια δυο άλλα, που βρίσκονται μέσα στα βιβλία της εκκλησίας. Κοντά σ’ αυτά είναι και τα ονόματα που γράφουνε απάνω στα άγια εικονίσματά της οι αγιογράφοι: Οδηγήτρια, Γλυκοφιλούσα, Πλατυτέρα των Ουρανών, η Ελπίς των απελπισμένων, η Ταχεία Επίσκεψις, η Ελπίς των Χριστιανών, η Παραμυθία, η Ελεούσα κι άλλα πολλά, που γράφουνται από κάτω από τη συντομογραφία: ΜΗΡ ΘΥ, που θα πεί Μήτηρ Θεού.
Πόση αγάπη, πόσο σέβας και πόσα κατανυκτικά δάκρυα φανερώνουνε μοναχά αυτά τα ονόματα, που δεν ειπωθήκανε σαν τα λόγια οπού βγαίνουνε εύκολα από το στόμα, αλλά που χαραχτήκανε στις ψυχές με πόνο και με ταπείνωση και με πίστη».
Τα Θεοτοκονύμια (προσωνυμίες της Παναγίας) προέκυψαν από διάφορες αιτίες:
Από τον εικονογραφικό τύπο παράστασης της Παναγίας (π.χ Βρεφοκρατούσα, Γλυκοφιλούσα, Θρηνούσα), από ιδιότητες που της έχουν αποδοθεί (π.χ. Γιάτρισσα, Ελεούσα, Οδηγήτρια), από την παλαιότητα ή την κατάσταση της εικόνας της (π.χ. Μαυριώτισσα, Μαχαιρωμένη), από τη θέση και τον τρόπο εύρεσης της εικόνας της (π.χ. Τρυπητή, Πλατανιώτισσα, Μυρτιδιώτισσα), από θαύματα που έχουν γίνει (π.χ. Πορταΐτισσα, Φιδούσα), από τον τόπο προέλευσης της εικόνας της (π.χ. Σουμελά, Αθηνιώτισσα, Πολίτισσα), από την τοποθεσία όπου βρίσκεται η εκκλησία της (π.χ. Θαλασσινή, Ανέμη), από ιδιάζοντα χαρίσματά της (π.χ. Αμπελακιώτισσα, Ολυμπιώτισσα, Υψηλή), από τον κτήτορα του ναού της (π.χ. Λυκοδήμου, Καλιγού), από την εποχή των αγροτικών εργασιών με τις οποίες συμπίπτει η γιορτή της (Φλεβαριανή, Πολυσπορίτισσα, Ακαθή – από τον Ακάθιστο Ύμνο).
Προσωνυμίες της δίνονται επίσης από την ημερομηνία που γιορτάζει. Έτσι στην Σίφνο βρίσκεται η Παναγιά η Δεκαπεντούσα (γιορτάζει τον Δεκαπενταύγουστο), στη Σαντορίνη η Τριτιανή (γιορτάζει την τρίτη μέρα του Πάσχα), στη Σαμοθράκη η Εικοσπενταρούσσα (γιορτάζει τη Μεσοπεντηκοστή).
Γλώσσα με δύναμη
Είναι γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα δίνει απεριόριστες δυνατότητες έκφρασης, καθώς και την ευκαιρία να δημιουργηθούν χιλιάδες δυναμικές έννοιες μέσα από ταιριασμένα ζευγάρια λέξεων. Σε πολλές περιπτώσεις όμως ακόμα και μια λέξη είναι αρκετή για να αποδώσει στην Παναγία ένα χαρακτηρισμό συνδεδεμένο με έναν τόπο, μια ιδιότητα ή ένα θαύμα:
Παυσολύπη, Πονολύτρια, Εγγυήτρια, Νικοποιός, Αειμεσιτεύουσα, Διασώζουσα, Λαοδηγήτρια, Ξεσκλαβώτρα, Ζωήρρυτος, Ηλιοτόκος, Ακατάφλεκτη, Ακατάβλητος, Καρδιοβαστάζουσα, Γοργοεπήκοος, Καταφυγή, Ελεημονήτρια, Ελεήστρια, Ιαματική, Θεραπεία, Γαιματούσα (θεραπεύει την αιμορραγία), Υγεία, Βουνογιάτρισσα, Φαρμακολύτρα, Ψυχοσώτρια, Βλεπούσα, Παρηγορήτισσα, Αρχαγγελιώτισσα, Αγγελόκτιστος, Χρυσοβάλαντη, Χιλιονοματούσα, Σαραντασκαλιώτισσα, Πρωτόθρονη.
ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ ΘΕΟΤΟΠΟΥΛΟΣ - ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΣ ΙΜΑΤΙΩΝ
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ "ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ"
Πού να σε κρύψω γιόκα μου
να μη σε φτάνουν οι κακοί
σε ποιο νησί του ωκεανού
σε πια κορφή ερημική.
Δε θα σε μάθω να μιλάς
και τ' άδικο φωνάξεις
ξέρω πως θα χεις την καρδιά
τόσο καλή τόσο γλυκή
που μες τα βρόχια της οργής
ταχειά, ταχειά θε να σπαράξεις.
Συ θα'χεις μάτια γαλανά
θα 'χεις κορμάκι τρυφερό
θα σε φυλάω από ματιά κακή
και από κακό καιρό
Από το πρώτο ξάφνιασμα
της ξυπνημένης νιότης
δεν είσαι συ για μάχητες
δεν είσαι συ για το σταυρό
εσύ νοικοκερόπουλο
όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης
Κι αν κάποτε τα φρένα σου
το δίκιο φως της αστραπής
κι αν η αλήθεια σου ζητήσουνε
παιδάκι μου να μην τα πεις
Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν
το φως να το σηκώσουν
δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή
απ' την αλήθεια της σιωπής
χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν
Σάββατο, 7 Απριλίου 2012
"Οι πόνοι της Παναγιάς"...
Είναι σίγουρα ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που έχουμε βάλει σε ετούτο το blog. Η ανθρώπινη, τρυφερή, στοργική διάσταση μιας μάνας που προσπαθεί να προστατέψει το παιδί της!
Σε ποίηση του Κώστα Βάρναλη και σε μοναδική ερμηνεία του Νίκου Ξυλούρη, είναι σαν να έχεις μπροστά και να ακούς την ίδια την Παναγία να μιλάει και να πονάει ως τραγική μάνα για το παιδί της.
Διαβάστε προσεκτικά κάθε στίχο του ποιήματος (άκρως σημερινοί) και ειδικά τον τρίτο από το τέλος και τον τελευταίο. Τι να σημαίνουν άραγε (μεταφορικά);
Τραγούδι: "Οι πόνοι της Παναγιάς"
Ποίηση: Κώστας Βάρναλης
Μουσική:Λουκάς Θάνου
Πρώτη Εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης
Οι στίχοι του τραγουδιού
Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάζεις.
Ξέρω πως θά 'χεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
που μες στα βρόχια της οργής ταχιά θε να σπαράξεις.
Συ θά 'χεις μάτια γαλανά, θά 'χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό,
Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος ή προδότης.
Κι αν κάποτε τα φρένα σου το δίκιο φως της αστραπής,
κι αν η αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου να μην τα πεις,
θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.
Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή, σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.
